ZİHNİM VE BEN

Bugün size zihnimle aramdaki karmaşık ilişkiden bahsetmek istiyorum. Evet! Doğru anladınız! Zihnimle olan ilişkim! Aslında iyi geçiniriz biz kendisiyle! Özellikle bana “Sen aslında istediğini başarırsın!”, “Senin başkalarından neyin eksikmiş! Sen de en az onlar kadar iyisin!” gibi benim hoşuma giden ve motive eden şeyler söylediğinde, kendisini pek severim.

Ancak her zaman böyle şeyler söylemiyor bana işte! Bazen: “Sen beş para etmezsin!”, “Başkaları senden daha güzel hayatlar yaşıyorken, sen çok değersizsin!”, “Hayatta her şey boş! Kimseye güvenilmez!”, “Gelecek pek de aydınlık görünmüyor senin için! En iyisi sen hiç uğraşma!”, “Bak! Birazdan topluluk önünde konuşacaksın ve şimdiden kalbin yerinden çıkacakmış gibi atıyor! Bence sen beceremeyeceksin bu işi!” gibi şeyler söyleyince çileden çıkıyorum ve daha kötüsü bir süre sonra kendisine inandırıyor beni biliyor musunuz? Acayip bir şey bu!

Ama şunu söyleyebilirim ki, aramızdaki ilişki, ben kendisinin varlığını kabul edince rayına girmeye başladı. Arada geçimsizlik ve tartışmalar yaşayan karı-koca gibi olduk yani! Ara sıra hoşuma giden sözler söylüyor bana ama bazen de olumsuz şeyler de söylediği oluyor yine! Ben artık ona: “SÖYLEDİĞİN HER ŞEYE İNANMAK ZORUNDA DEĞİLİM!” diyorum. O da, benim bu istikrarlı duruşum karşısında beni pek olumsuz söylemleri ile rahatsız etmiyor artık.

Peki, sizin zihniniz size hangi ortamlarda, zamanlarda neler söylüyor? Öncelikle bunların farkına varmak -ki bunlara biz düşünceler diyoruz aslında- pek kıymetli bir adım olacaktır.

Zihninizin içinde kaybolup gitmekten kurtulup, gerçek hayatın içine dalmanız dileğimle.

Sevgiyle,

Dr. Yasin Aydın

Diğer Yazılarım